كه با همين انگشتي كه ماشه را چكانده ام

ماه را نشان بدهم

لابد براي همين است

كه هرچه شماره تان را ميگيرم

((نخير آقا، اشتباه گرفته ايد))

دلم ميخواهد عزيزم

دلم ميخواهد

تمام گوشي هاي جهان را تو برداري

برداري كه نگويم خسته ام

كه جهان چمداني است روي دوشم

بي آنكه جايي بر زمين گذاشته باشمش

بگويم كه اي به لطف شما، هستيم

اصلا ميان ماندن و در ماندن

مگر يك در بسته فقط فاصله نيست؟

دلم ميخواهد عزيزم

دلم ميخواهد

پشت هر دري كه ميكوبم

تو منتظرم ايستاده باشي

((حسن آذري))

با تو اکنون چه فراموشی ها

چه کسی میخواهد من و تو ما نشویم

خانه اش ویران باد

من اگر ما نشوم تنهایم

تو اگر ما نشوی خویشتنی

از کجا که من و تو

شور یکپارچگی را در شرق باز برپا نکنیم

از کجا که من و تو مشت رسوایان را وا نکنیم

من اگر برخیزم

تو اگر برخیزی

همه بر میخیزند

من اگر بنشینم

تو اگر بنشینی

چه کسی برخیزد؟

چه کسی با دشمن بستیزد؟

چه کسی پنجه در پنجه ی هر دشمن دون آویزد؟

(حمید مصدق)

مترسک جاي پاي
کلاغي باشد
که دگر از هيچ
مترسکي نمي ترسد
مترسک گريه مي کند
من مي دانم
نمي تپد
ولي زنده است
تا مرگ مزرعه را نظاره کند.

شد با شب و گریه رو به رو عاشق او

پایان حکایتم شنیدن دارد

من عاشق او بودم و او عاشق او

ساده مينگرد

ساده ميپوشد

ساده ميخندد

دل من از تبار ديوارهاي كاهگلي ست

ساده مي افتد

ساده ميشكند

ساده مي ميرد

دل من تنها سخت ميگريد!

but I say sky is black

because my sky is in your eyes

من تنهام

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت .

فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد.

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت .

 فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: می آید ؛

 من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد.
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود :

با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.
گنجشک گفت :

لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفت ه بود؟

 و سنگینی بغضی راه کلامش بست.
سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت:

ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمین مار پر گشودی.
گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.
خدا گفت: و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی! اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود.

 ناگاه چیزی درونش فرو ریخت ...
های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد ...

------------------------------------------------------------------------------------

دیوار اعتماد مرا

موریانه ها

اکنون من آن عمارت از پای بست ویرانم

آیا دوباره باز نخواهی گشت؟

ـنمیدانم!

که پناه برده به گوشه ای چسبیده به دنیا

و تمام دیوارش را نوشته های نمور پر کرده اند

که هزار سال است بی وقفه هوا میخواهند

زنی که تمام ثانیه هایش را پشت سرش خفه کرده است

مبادا که بیدار شوند کودکان احساسش

کابوس من شبیه بارانی ست از خون زنی

که از هر قطره اش درختی میروید بر انحنای پیشانی تاریخ

خونی که میچکد از دستان چرکین تعصب

 دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

اکسیر من نه اینکه مرا شعر تازه نیست

من از تو می نویسم این کیمیا کم است

سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست

در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است

تا این غزل شبیه غزل های من شود

 چیزی شبیه عطر حضور شما کم است

گاهی تو را کنار خود احساس می کنم اما

چقدر دل خوشی خوب ها کم است

خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست

آیا حضور آمدنت را بها کم است ؟

**محمد علی بهمنی**

سلام

چند وقته نصیبه نیست ...به سفارش خودش این شعر رو واسش گذاشتم...امیدوارم خودش زودتر برگرده...

*رژانو*